خلوت دل

توتنهاکسی هستی که آهنگ دوستت دارم رادرجانم طنین اندازکردی.

می ترسم.....

آری می ترسم به آینده بنگرم .....

شاید دیگرنشانی ازتونباشد.....

آغوشت جای امنی برای حضورمن است آن راهمیشه برایم خالی نگهدارنگذارکسی جزمن درآن جای گیرد.

آری در آن جهان نیزفرشته ای هست که به سرنوشت من وتومی اندیشد.

دوستت دارم وبرایم عزیزترینی.

سلام

تاحالا توی وبلاگم دردودل نکرده بودم اما حالا خیلی دلم گرفته :

همه ی دنیام

همه ی زندگیم

می خواد تنهام بزاره بره .

خیلی داغونم خوا هش  می کنم کمکم کنید.

من عاشقشم .

تقدیم به میثم عزیزم.

عشق ، يار مهربان زندگي

 بادبان و نردبان زندگي

 عشق يعني دشت گلكاري شده

  در كويري چشمه اي جاري شده

 يك شقايق در ميان دشت خار

باور امكان با يك گل بهار

 در خزاني برگريز و زرد و سخت

 عشق تاب آخرين برگ درخت

 عشق يعني روح را آراستن

 بي شمار افتادن و برخاستن

عشق يعني زشتي زيبا شده

 عشق يعني گنگي گويا شده

 عشق يعني مهرباني در عمل

 خلق كيفيت به زنبور عسل

 عشق يعني گل به جاي خار باش

  پل به جاي اينهمه ديوار باش

 عشق يعني يك نگاه آشنا

 ديدن افتادگان زير پا

عشق: سرطان دوست داشتن است.

 عشق: عقد دائمي ما با غربت است.

 عشق :شماره تلفني است كه سالها به دنبال آن مي گرديم.

 عشق: آمپول كمپلكس معرفت است.

 عشق: اتوباني است كه تا ته ابديت مي رود.

خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته
از ماه مي پرسم عاشقي يه قفسه يا نفسه
انگار که اين چشماي خيس هر چي ديده ديگه بسه
وقتي که گريه مي کنم سرم رو شونه ي شبه
ستاره ها رو ميشمرم نگام توخونه ي شبه
مي خوام که باد از تو بگه که از همه دنيا سري
بياي و مثل آرزو بموني از پيشم نري
تو رو بهونه مي کنم ترانه هام جون بگيره
رگاي خشک زندگيم با عشق تو خون بگيره
خيلي دلم تنگه ولي نبودنت حقيقته
آخه آرزوي دل داشتن يک دقيقته

وقتی سايه اسمت روی لبهام خونه داره       وقتی که زخم نفسهام بی تو مرهمی نداره

توبگوغيرتوکسی هست منو تنها نذاره؟       کسی هست که اگه رفتی واسه من بشه ستاره؟

راستی کی توبرمی گردی تاکه بغض من بميره؟       کی ميايی که مرغ شادی تو نگاهم پر بگيره

یه تبسم ازنگاهت واسه من تموم دنياست   وقتی چشماتو می بندی زندگی واسم معماست

بيا که هُرم نفسهات برای من نفس بياره      بيا که گريه تلخم بشه لبخندی دوباره  

بيا تا اومدنت رو پر کنم از هجرت غم       بيا تا ديگه نباشه اشکی رو گونه شبنم

شعر تازه ای نمونده که برات هديه بیارم      آخه تا اومدن تو می تونم فقط ببارم

خانه خراب تو شدم

             به سوی من روانه شو

                       سجده به عشقت می زنم

                                        منجیه جاودانه شو

                                                  ای کوه پر غرور من

                                                              سنگ صبور تو منم

                                                                        ای لحظه ساز عاشقی

                                                                                      عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

          می خواهمت می خواهمت

                           تو ماندگاری در دلم

                                      می دانمت می دانمت

                                                      ای همه وجود من

                                                                   نبود تو نبود من

دوست دارم تو را نظاره كنم زير پايت پر از ستاره كنم

گر بپرسند نازنينت كيست دوست دارم به تو اشاره كنم

هیچ بادی نتوانست که پیغام مرا
پشت دیوار دل او ببرد
لا اقل روزی اگر پرسید در مورد عشق
پس بگویید به او
عشق همان بود که من
به تو می ورزیدم

تو را خواهم تو را تنها
كه در يك گوشه از قلبت به جا مانم
نه با يك بوسه شيرين نه با يك حلقه زرين
كه تنها در نگاهت آشنا مانم

 دمي با غم بسر بردن جهان يكسر نمي ارزد
به مي بفروش دلق ماكزين بهترنمي ارزد
شكوه تاج سلطاني كه بيم جان درودرج است
كلاهي دلكش است اما بترك سرنمي ارزد
چه آسان مي نموداول غم دريابه بوي سود
غلط كردم كه اين طوفان به صدگوهرنمي ارزد

زندگی یعنی عشق  .تمام چیزهایی که من فهمیدم‌ به این خاطر فهمیدم که عشق می ورزم.

هرچیزی  که هست ُ هرچیزی  که وجود دارد به این دلیل است که عشق می ورزم. هر چیزی به تنهایی واحد است.

لنو تولستوی

مي رويم آنجا كه دور است آنجا كه هيچكس جز خدا نيست مي رويم در قصري از بيكران آبي چراقها خاموش هست مي گويند شب است اما نور ملايمي هست چيزي شبيه مه دورمان حلقه مي زند مي گويند ابر است. همه چي براي اجراي زيباترين رقص آماده ست .

خدايا باورم نميشه همه چي شبيه يك روياس

همه چي موزون و زيباس حتي رقصيدن ما ...

احساس زيبائي داريم انگار بر ابرها سواريم و در آسمانها سير مي كنيم.

صدائي نيست سكوت است و زيبائي.

چشم در چشم يكديگر داريم و به قدر تمام آن لحظه ها كه در حسرت ديدن هم بوديم همديگرو مي نگريم آنقدر كه احساس مي كنيم چشمهايمان  يكي شده است.

ناگهان ابري از زير پايمان مي گذرد و ما نگاه از هم بر مي داريم و به پائين  نگاه  مي كنيم.

آني مي ترسيم چون مي بينيم كه  به حقيقت در آسمان هستيم و هزاران هزار چشم از زمين مارا كه در بيكران رويا مي رقصيم نظاره مي كنن.

برخي آه مي كشن و حسرت مي خورن و برخي ديگر برايمان آرزو مي كنن اين سعادت ابدي باشد.